Vikarprest Georg Espolin Johnson frå Hafslo spør i Sogn Avis 12. november om kva som er namnet mitt. Og ditt namn også, sjølvsagt, om du las teksten. Namn er ei alvorleg sak, skriv han. Hans eige førenamn er gresk og tyder bonde. Det gledar han seg ikkje over, for er det noko han ikkje er, så er det bonde! Men dei fleste andre er stolte og glade over namnet sitt, trur han. Det trur eg òg. Ein kan nesten få medkjensle med presten Bonde, trass hans nedlatande haldning til sitt eige namn. Ein kan nesten få inntrykk av at Georg nærast er eit skjellsord for presten Georg. Det er ikkje ei særleg god innleiing på andakten. Det er no ikkje så vanskeleg å skifte namn her til lands. Men eit namneskifte hadde sjølvsagt øydelagt heile andakten.

For å svare på spørsmålet, Georg: Namnet mitt er Johannes. Det er ei latinsk form av det greske namnet Ioannes og tyder «Gud er nådig». I Bibelen er det to kjende skikkelsar som heiter Johannes: Johannes Døyparen, profeten som sa at Messias snart skulle komme til jorda, og apostelen Johannes, den av Jesu venner som stod han nærast. Men sjølv om eg ikkje er prest, ikkje ordinært til det i alle fall, ikkje utdanna heller, forresten, så er eg stolt av namnet mitt. Og sjølv om det ut frå yrke kan tykkjast passande at eg og presten Bonde skiftar namn, så er det for min del heilt uaktuelt. Det andre alternativet, at vi skiftar arbeid, er like uaktuelt for både Georg og meg.

Eg skal sei deg ein ting – eller to – Georg: 1. Å vere bonde er nesten like viktig som å vere prest! 2. Det er kanskje viktigare.